AN

İnsan kendi cennetini de kendi cehennemini de kendi yaratıyor.
O dipsiz kuyulara kendini bırakıyor, güneşi göremeyeceği yerler arıyor.
Böyle bir zamandan geçtim kısa bir zaman önce. İzleri hala üzerimde.
Aynada gördüğüm o parlamayan gözler hala aklımın bir köşesinde.
Oysa ben değil miydim o satırları yazan?
” Milyarlarda birken vaziyetimiz ne büyük dertlerimiz var, evreni aşacak
meselelerimiz.” O meseleler bazen insanın canını çok yakıyor.
Kendinden kaçacak yer arayıp bulamıyor insan.
Ne yaparsan yap kendinden kaçamazsın. O kocaman meseleler,
hayaller, pişmanlıklar, kırgınlıklar hepsi senin içinde.
Kendini iyileştirebilirsin ya da iyileşmene izin dahi vermeyebilirsin.
Seçimler. Evet seçimlerden ibaret her şey.
Biliyorum bazen yüzünü güneşe çevirmek çok zor.
Ama seni tanıyorum, manzaraları çok seversin.
Asla vazgeçme.
Çünkü hayat ne geçmişte ne de gelecekte.
Hayat akıp gitmekte olan şimdiki ‘ an’da.

Bir yorum Sizinkini ekleyin

Huysuz için bir cevap yazın Cevabı iptal et

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir